Mijn naam is René Alink, meubelmaker, fotograaf en kunstenaar uit Den Bosch.
Foto: Teis Albers
Terugblikkend vermoed ik dat het in het najaar van 1970 moet zijn geweest, ik was 8 jaar oud, en ik creëerde mijn eerste eigen bubbel. Alles in die periode rechtvaardigde die creatie. Mijn leeftijd en karakter, maar nog meer de ondoorgrondelijke en onvoorspelbare sfeer die in ons gezin zo gewoon was. Zittend op de rand van mijn bed staarde ik naar een met rauhfaser behangen, witte muur voor me, nam diezelfde middag nog Taptoe, Pep, krant en de houdmap van de leesmap ter hand, en knipte er de allermooiste plaatjes uit die ik tegenkwam. Plaatjes van mensen en dieren, landschappen, prachtige huizen, lettertypes en producten die ook toen niemand nodig had. Maar de grootste indruk maakten de reclames waar met altijd lachende gezichten en in een sfeer van warmte en vertrouwen, goederen of diensten aangeboden werden. Ik aanschouwde die wereld, geloofde erin en het zette een enorm verlangen naar die wereld in gang. De volledige witte muur op mijn slaapkamer veranderde in een mum van tijd in een door mijzelf samengestelde collage, mijn eerste.
Terugblikkend weet ik dat het in de lente van het jaar 2000 was, ik was 38 jaar oud, toen ik mijn eigen bedrijf begon. Mijn werkzaamheden in de verpleging liet ik na 20 jaar achter me, en ik dook in de wereld van het hout. Ergens in die beginjaren tikte ik een grote partij vurenhout op de kop die jaren buiten had gelegen. Het hout was grotendeels aangevreten door vocht, vocht wat er voor zorgde dat schimmels prima konden groeien. Sommige delen van het hout waren zo ver heen dat ze volledig verkurkt waren. Maar het was prachtig. Tijd, vocht en schimmels hadden hun werk gedaan en hadden het hout voorzien van een indrukwekkende tekening en nog mooiere kleurschakeringen. Het was alsof het Bob Ross kevertje met een penseel niets ontziend met Van Dyke brown huisgehouden had. Die partij hout heeft mijn oog voor detail, het kleine verfijnde, en de schoonheid van dat wat was voor altijd wakker geschud en gehouden.
Leeftijdsgenoten van mij zijn in meer of mindere mate bekend met het fenomeen verval. En dan niet de vriendelijke kant daarvan. We leven op gespannen voet met veel van wat oud is of ouder wordt, en wat onderhevig is aan slijtage. Jong, mooi, gestroomlijnd en energiek moet het zijn. Wie of wat niet aan deze voorwaarden voldoet komt er bekaaid af. We verlangen perfectie, zowel van materie, als van onszelf en van anderen. Wat niet of slecht functioneert, beland, ook ongewild, in de shredder. Dat alles eindig is kunnen we maar lastig verkroppen. Wie door de opgelegde perfectie, de aftakeling, de chemische processen op materialen als hout, metaal en papier heen kan kijken, wie de factor tijd, als broodnodig element bij verval, als vriend en niet langer als vijand ziet, kan voor prachtige verrassingen komen staan. Dan transformeren beschimmelde kartonnen doosjes tot achtergronden van collages, blijken restanten aan verschillende diktes MDF een prima basis voor tegelwanden, worden uit de container geplukte, met graffiti art bewerkte schuttingen volledig nieuwe kunstwerken, krijgen twee samengevoegde delen oud papier een volledige nieuwe vorm en betekenis, worden gekartelde zwart wit foto`s uit aloude familiealbums nieuw leven ingeblazen. In meerdere gevallen is het zeer de moeite waard dat wat oud en versleten is denkbeeldig te reanimeren en het daarmee een tweede leven te geven. Er zit een onderschatte, niet gewaardeerde kant aan verval. Mijn kinderen zullen het beamen dat ik ze te pas en te onpas om de oren sloeg, en sla, met de uitspraak “goed kijke, dan ziede veul” (“goed kijken, dan zie je veel”) Die uitspraak is wat mij betreft volledig waar gebleken. Kijk naar de grond, kijk om je heen, ontwar de massa en focus op het kleine, op de details, want er is een hele wereld aan waardeloze pracht te ontdekken.
Een bubbel, daar begon ik mijn verhaal mee. Ik ben er ondertussen velen verder. Anderen, ikzelf óf de tijd prikten bubbels kapot of creëerde nieuwe. Maar de basisbubbel, die van dat jongetje van 8 jaar, is gegroeid en dicht bij me gebleven. En daar ben ik erg gelukkig mee. Wat er de laatste jaren uit die bubbel is voortgekomen, is op deze website terug te vinden. Dat het een aanzet mag zijn voor anderen om zelf wat bubbels te creëren. Veel plezier!
